Fonzie forum - Kerstverhalen wedstrijd

Ik 'probeer' mee te doen aan de NCRV/Sp!ts/FOK kerstverhalenwedstrijd. Beetje dom, maargoed, weer wat schrijfervaring. Hieronder een verhaaltje wat uiteindelijk geen verhaaltje is geworden. Het is meer een artikel / column stukje geworden, dus deze stuur ik dan ook niet in. Komende week zal ik (hopelijk) wat nieuws bedenken. Het idee van deze vond ik wel vrij orgineel gezien de wens en dan het bijbehorende einde. Anyway, ik zet het hier neer voor de geinteresserden. Commentaar hoeft dus niet, tis meer voor de mensen die gewoon wat leuks willen lezen. Tis niet superslecht, maar gewoon niet wat ze bij die wedstrijd zoeken. Aangezien ik dit stukje niet echt ergens anders naartoe kan zenden zet ik het maar hier neer.

--

Een onverwachte windvlaag die regendruppels met geweld tegen het raam smijt zorgt dat mijn ogen even afdwalen van het boek dat op mijn schoot ligt. Met een afwezige blik staar ik naar enkele boomtakken die heftig heen en weer worden bewogen door de stevige westenwind. Na enkele seconden ben ik mijn boek al helemaal vergeten. Wat andere mensen waarschijnlijk verschrikkelijk weer vinden, is voor mij haast romantisch te noemen. Lekker warm binnen naast de verwarming zitten; eventueel met huisdier op schoot. Voeg wat sfeerverlichting aan de berekening toe en het kerstgevoel is voor mij vrijwel compleet. Maar helaas ziet niet iedereen in mijn omgeving dat zo.

Het is haast een jaarlijkse traditie geworden: wanneer de feestdagen naderen en ik de kaarsjes en kerstverlichting uit een stoffige la onder mijn bed vandaan haal, lachen enkele vrienden mij ritueel uit. Het is voor hen in deze moderne tijd kennelijk niet meer normaal dat je een sfeervolle kerst probeert te creëren. En alhoewel het niet veel verder komt dan wat gelach, voel ik me toch ongemakkelijk bij hun onbegrip voor mijn gevoel van sfeer. Ik ben een jongen, maar dat betekend toch niet dat het voor mij taboe is om door het huis heen kaarsjes en andere sfeerverlichting te plaatsen?

En terwijl buiten in de storm de namen van enkele weermannen en vrouwen worden vervloekt, dwalen mijn gedachten verder af naar vroeger. Een tijd zonder internet, televisie en telefoons. De tijd waar iedereen kaarsjes had en niemand zich hoefde te schamen als hij of zij gezellig met de familie en vrienden van de kerstsfeer wilde genieten.

Maar was het vroeger echt wel zoveel beter? Is de klassieke kerstsfeer die ik mijn hoofd heb slechts een romantisering en heeft deze in het verleden nooit echt bestaan? Als ik het met mijn ouders over de feestdagen in hun jeugd zou hebben krijg ik waarschijnlijk te horen dat de meerderheid van de bevolking daar nauwelijks geld voor had. Dat een echt warme en sfeervolle kerst alleen was weggelegd voor de rijken in de samenleving. Maar Kerst is voor mij een gevoel en met uitzondering van sfeerverlichting niet iets materialistisch. We hebben met de familie immers nooit aan pakjes met kerst gedaan. Of het nou in het verleden of het heden plaatsvindt, of je nou rijk of arm bent, voor mij is de kerstsfeer wat je er zelf - en met je familie - van maakt.

Mijn stille verlangen naar een klassiekere kerstsfeer blijft dan ook bestaan. Natuurlijk wens ik niet in het verleden te leven, maar Kerst is iets wat van mij nooit hoeft te veranderen. Een tijd dat je samen met je familie en vrienden de anders sombere, koude winterdagen toch nog gezellig maakt. En wanneer je eventjes alleen bent geen schaamte hoeft te voelen als je enkele kaarsjes opsteekt om de kerstsfeer te blijven voelen.

En opeens wordt mijn dagdroom verstoord door de beltoon van mijn telefoon. Een bericht van een vriend: of ik naar de stad wil komen om wat te drinken en eventueel een filmpje te pakken. Snel klap ik mijn boek dicht, trek mijn jas aan en pak ik mijn MP3 speler zodat ik me onderweg niet hoef te vervelen.

Wellicht ben ik toch niet geheel geschikt voor een technologieloze kerst uit het verleden.

mooi stuk, wel beetje column-stylish.. maar leest wel leuk weg