Blogs - Voor Later

Drie maanden. Zo ver mag ons gezin vooruit plannen. Er komt nog (veel) meer tijd achteraan, maar drie maanden is de periode waarin de doktor kan garanderen dat mijn vader zich goed voelt. De chemokuur gaat nu onverbiddelijk door, maar op den duur moet daar ook mee worden gestopt. Het lichaam kan die rotzooi niet eeuwig verdragen. Alhoewel het nu goed gaat en de chemo de uitzaaiingen heeft terug gedrongen, is er op lange termijn nog steeds weinig over te zeggen. Hoeveel tijd ons is gegund is mij na alle onderzoeken en behandelingen nog steeds niet duidelijk. Na de volgende drie kuren zal hij zeer waarschijnlijk alleen verder hoeven met de medicatie zoals hij die nu al thuis inneemt. Geen chemische goedjes meer via het infuus.

En voorlopig hebben we dus drie maanden gekregen om vooruit te kijken. Drie maanden die mijn ouders ook zeer goed zullen gaan gebruiken. Er staat al een luxe cruise voor hun twee op het programma. Maar voor het zover is gaan we tijdens een van zijn stopweken met het gezin naar Barcelona. Deze vakantie hangt al een tijdje in de lucht, maar nu komt het er toch eindelijk van. En ik heb er zo'n ontzettend zin in! De laatste vakantie met het gezin was in 2003. Toen zijn we in Rome geweest; en dit was voor mij een van de mooiste en leukste vakanties die wij met het gezin hebben gehad. Nu, vijf jaar later, zijn we op heel andere plekken in ons leven beland. Sinds die tijd is er zo ontzettend veel veranderd. Zowel goede als slechte dingen.

Eigenlijk wil ik er nog niet aan denken, maar ik ben bang dat het besef bij mij tijdens de vlucht terug toe slaat. Dat dit wel eens de laatste vakantie met het gezin ooit kan zijn. Waarschijnlijk iets waar ik beter nog niet aan kan denken. Maar nu dit in mij opkomt geeft het me eigenlijk nog meer zin. Om er samen met mijn vader, moeder en broer de beste en leukste paar dagen van de afgelopen paar jaar van te maken.

Herinneringen, voor later. Zodat ook de korte termijn van invloed is geweest op de lange termijn.

Notitie bij deze post: dit is geen 'comeback'. Ik wilde op mijn eigen manier even een status geven van de huidige situatie. Ik heb het er namelijk niet al te vaak en tegen iedereen over, dus wellicht stellen sommige van jullie het op prijs om te weten hoe het ermee staat. Mijn andere anonieme weblog ben ik nog steeds mee bezig, en ik heb zelfs al een paar kleine reacties op gehad. Voorlopig ga ik daar nog steeds mee door, omdat ik tevreden ben met hoe ik mijzelf daar kan verwoorden zonder dat ik bang hoef te zijn dat iedereen weet wie het schrijft en over mij oordeelt.

Ik wens je heel veel plezier! En geniet ervan want het leven is er om er elk moment van te genieten!

Dat is inderdaad waar... dank je!

idd.. nu gewoon blij zijn en lol hebben. niet te veel over na denken.