15 Jan 2008 @ 21:59
Ik merk dat ik de laatste tijd enorm pissed off ben. Soms op mezelf, maar voornamelijk op mijn kleine wereld en alle, in mijn ogen oneerlijke, dingen die erin gebeuren. Zelfs de kleine dingen die je normaal gesproken na een paar minuten laat voor wat ze zijn blijven bij mij langer hangen. En heel af en toe komt deze woede er op compleet verkeerde momenten en/of tegen de compleet verkeerde personen uit.
Het is niet dat ik continue boos of misschien zelfs depressief wil zijn, maar het gebeurd gewoon. Laatst zei iemand nog (niet specifiek tegen mij, maar zo pikte ik het wel op) dat medelijden met jezelf hebben zo triest is. Ik vraag me af waar ik de lijn dan moet trekken. Wanneer is het algemeen toegestaan om medelijden met jezelf te hebben?
Maar dat terzijde. Ik ben vooral benieuwd waarom ik me zo voel. Veel leuks is er de afgelopen paar maanden niet gebeurd; niets dat me voor een langere periode blij kan maken. Het enige wat opstapelt zijn meer situaties en meer problemen. Maar dit is iets wat ik onderhand wel gewend zou moeten zijn. Maar waarom ben ik juist nu zo boos op de wereld?
Op die vraag kan ik geen antwoord vinden. Soms denk ik dat het misschien allemaal toch komt van mijn alleenheid, van mijn verlangen naar iemand anders. Maar dat kan het toch niet zijn? Natuurlijk is dat van invloed, maar dit is niet de enige reden waarom ik zo boos ben. Nee, als ik er echt over nadenk komen er alleen maar meer vagen naar boven. En in plaats van dat ik mijn klote situatie accepteer en gewoon doe wat ik kan doen, blijf ik er bij neer zitten. Ik had verwacht dat ik onderhand wel beter kon omgaan met mijn - om het maar even makkelijk te benoemen - depressies. Maar blijkbaar is dit niet het geval. Sterker nog, meestal ben ik gewoon sad met een hoop self pity, maar nu ben ik echt pissed off. En om bepaalde redenen ook wel een beetje op mijzelf, maar voornamelijk op de wereld. Een van de vragen die in mij op blijft komen is waar heb ik dit allemaal aan verdiend?
And there comes the self pity again. Iets waar ik het eigenlijk niet over wil hebben, want van al mijn slechte eigenschappen is dit waarschijnlijk de ergste. Maar het is er, en ik kan het dus moeilijk ontkennen. Een reden of oplossing heb ik er niet voor. Zo ben ik nou eenmaal. En het is niet zo dat medelijden met jezelf hebben ontkent dat er daadwerkelijk problemen zijn. Iets veroorzaakt dit in mij, en er moet toch een oplossing voor zijn? En dan bedoel ik geen oplossing voor het verwijderen van die karaktereigenschap - dat kan volgens mij niet, en moet je ook niet willen proberen. Maar er moet toch een oplossing - afgezien van het verdwijnen van de situaties die het veroorzaken - bestaan om deze boosheid weg te halen?
Ik hoop dat ik snel wat bedenk. Want het voelt niet goed om zo boos te zijn. Om zo pissed off te zijn op elk groot en klein probleempje dat zich in mijn leven voor doet. En ik merk dat ik deze woede op een rare manier begin te uiten tegen mensen die het helemaal niet verdienen. Niet dat ik direct boos op mensen wordt, maar ik merk dat ik afstandelijk, snel geirriteerd en afgesloten ben tegen over personen waar ik me normaal gesproken wel mezelf ben.
"Blurring and stirring the truth and the lies
So I don't know what's real and what's not
Always confusing the thoughts in my head
So I can't trust myself anymore"
Page 1 of 1